Stel: u runt een wijn-webshop. En oudejaarsavond staat voor de deur. Champagne aanbieden dus. Bij Appie Heijn kosten de flessen een tientje, bij u het dubbele. Kansloos? Nee, want u kocht bijna alle champagne van een populair merk op. Waardoor Appie’s klanten voor dit merk dus wel naar uw shop toe moeten. Voor twee tientjes de fles. Oplichterij of gewoon slim ondernemersschap?

Hier moest ik aan denken toen ik zaterdag 18 januari naar Vara’s Kassa  zat te kijken. Aan tafel: een webshopondernemer die concertkaartjes doorverkoopt en enkele politici. ‘Hoe komt u aan die kaartjes? Zeg op! En waarom vertelt u niet eerlijk voor hoeveel u ze inkoopt? Is 100 procent winst niet onbeschoft?’

Enfin, een soort volkstribunaal. Maar de vrije jongen liet zich niet intimideren: ‘Wat gaat u dat allemaal aan? Ga liever iets nuttigs doen’

Ziet u het al voor u? Politici die u, als wijnhandelaar, publiekelijk afschilderen als een oplichter omdat u weet waar u de mosterd moet halen? En dat ze ook nog eens van u eisen om dat adresje op uw shop te publiceren, inclusief uw inkoopprijzen? En dat u erbij moet zetten dat het elders (lees: in de partijwinkels) ook te koop is?

Het moet niet gekker worden. En toch is dat wat er tijdens die uitzending gebeurde. ‘Flessentrekkerij! We stellen Kamervragen. We halen de staatssecretaris erbij!,  riepen de politici om het hardst.

Nou begrijp ik wel: het is niet leuk als je een concertkaartje gekocht hebt waarvan de oorspronkelijke prijs minder dan de helft was. Maar als dat het criterium is, dan kan ik nog wel een miljoen webshops bedenken die ook staatsgevaarlijk zijn.

Inmiddels heeft de SP de zaak aangekaart bij de minister. ‘Er is sprake van misleiding of oplichting.’ Ik denk dan: als een webshop zich daar schuldig aan maakt, dan stap je toch naar de politie? Of naar de NMA? Of wat tegenwoordig ook kan, naar de ConsumentenAutoriteit? Maar die concludeerde al meteen: handel is handel. De consument moet niet kopen, hij mag. En nu willen die politici dus niet alleen de kaartjesshop aanpakken, maar ook meteen maar de ConsumentenAutoriteit. Ik vrees dat als de minister niet meewerkt, er excommunicatie of werkkamp dreigt.

En waar hebben we eigenlijk ’t over: een kaartjes-webshop! Alsof er een Universeel Recht op Kaartjes bestaat. Maar het  is kennelijk electoraal interessant: inspelen op onvrede. Door vaak dezelfde politici, die vooraan zitten tijdens concerten en wedstrijden. Dankzij sponsors die de kaartjes opkochten.

Dat de politiek zich met webwinkelen bemoeit: oké, zolang het over de spelregels gaat. Maar bemoeienis met onze handel? Liever niet. Want voordat u het weet mag u geen champagne meer slijten. Omdat u ook zo slim was om een flinke voorraad op te kopen.